****Yedi Yer Yedi Öykü ya da Ivır Zıvırlar**** : Tecavüz

Ü Ç Ü N C Ü B Ö L Ü M

B i r k a ç I v ı r Z ı v ı r *

Renoir

T e c a v ü z

2010 ağustos ayının onu, sıcaklar yönünden havaların çıldırdığı bir gün; bereket versin odamın kliması sorunsuz çalışıyor, bir gün önceden ertesi günü saat kaçta çalışmaya başlamasını istiyorsam ayarlıyorum; böylece havaların sıcaklığını sadece evimle yazıhanem arasındaki yol süresince çekmek durumunda kalıyorum. Yazıhaneme saat 13.30’da geldim, odam buz gibi, gazeteyi açtım, haberlere göz attıktan sonra her gün okumayı adet edindiğim köşe yazarlarını okudum; onları atlamamaya özen gösteririm; belgesiz yazmazlar, önce araştırır soruştururlar, hatta konusu görülebilecek bir nesne ise görüp tam fikir sahibi olduktan sonra kimseden korkmadan yazarlar. Bu satırları okuyanlar “korkmadan” sözcüğüne takılabilirler. Anlı şanlı kimi yazarların iktidardan korkularına otokontrol adını verip TV’lerde esip gürlediklerini düşünürlerse eğer; “korkmadan” sözcüğünün burada tam yerine oturduğunu düşüneceklerdir. Her neyse, bizim konumuz başka; o yazarımız zaman zaman, daha doğrusu konusu gereği bir kadından söz edecekse ve eminim o kadın “bir içim su” ise; dikkat edin ben “bir içim su” dedim, tabii her babayiğidin yoğurt yiyişi farklıdır, o yazarımız “ilik gibi” diye bir tanımlamayla anlatır.

Beğendiği kadınları ilik gibi tanımıyla anlatan ve siyasal eleştirileriyle daima göz dolduran bu yazarımızı okuduktan sonra yazılarıma devam etmek için masama oturdum; bir şeyler yazıyorum; uzun süre geçti, sanırım saat 17.30 civarıydı; kapım üç kez çalındı, “Buyurun,” dedim. Kapı açıldı; uzun boylu, oldukça genç, bilemiyorum belki yirmi dört, yirmi beş yaşlarında, oldukça güzel, siyah saçlı, alımlı çalımlı biri… “Erkan Bey’i aramıştım,” dedi. “Buyurun, ben Erkan,” dedim.

“Girebilir miyim?”

“Elbette!”

Masamın önünde misafirlerim için iki kolduk vardır, salon diye adlandırdığım bölümde ise başka koltuklar var; ama ben tanıdıklarıma salon koltuklarının birini işaret ederim, tanımadığım ya da şöyle bir uğrayanlara masamın önündeki koltuklardan birini işaret ederek karşılarındaki koltuğa da kendim geçerim. Bu alışkanlığımla bayana masamın önündeki koltuğu işaret ederek çalışma koltuğumdan kalktım hoş geldiniz diyerek elini sıktıktan sonra karşısındaki koltuğa oturdum.

Tokalaşırken, “Ben Ceyda,” diye kendini tanıttı. Oda kapısından içeri girişiyle, masamın önüne doğru yürüyüşüyle, gösterdiğim koltuğa oturuşuyla ilgi çeken biriydi. Bu kısa süre içinde aklımdan biraz önce beğeniyle sözünü ettiğim yazar geçti: Bu kadın onun deyimiyle ilik gibiydi; ben, bir içim su demeyi yeğliyorum.

Ceyda; siyah saçlı, ela gözlü, güneş yanığı tenliydi, herhalde bir seksen boylarındaydı. Saçları lüle lüle ayrı sütunlar gibi omuzlarına kadar uzanıyordu. Güzellikte Deniz Akkaya’nın önünde gibi bir imaj geçti zihnimden. Kısa sürede gözlerimin beynime yolladığı sinyaller ise şöyleydi: Sırım gibi, bir başka değişle safkan İngiliz kısrağı gibi; canlı, diri, güçlü görünüyor. Cildi adeta parıldıyordu. Üstünde ipek olduğunu sandığım uçuk pembe bir giysi vardı, göğüs dekoltesi o denli ileriydi ki, ipek giysinin sağ ve sol kesimlerinin birleştiği yerin oluşturduğu V neredeyse göbeğine ulaşmış gibiydi, böyle olunca memelerinin ucu görünecekmiş gibi duruyordu. Giysinin ön bölümü, arkasına, göğsü üstündeki incecik üçgen uçun arkaya devam edip boynana asılmasından ibaretti. Koltuğa otururken eteğini büyük bir özenle iki elinin parmak uçlarıyla tutup yukarıya çekerken aynı anda oturdu.

* * *

- Buyurun Ceyda Hanım, sizi dinliyorum.

- Erkan Bey, ben bir süredir iş adamı (…) ile arkadaştım.

Her halde, sabırla dinlemem ya da bana ne deyip kısa yoldan konuşmayı bitirmem gerekliydi. Kendi kendime, “Dur, acele etme, kapının çalınmasından itibaren daha iki dakika geçti,” dedim. Konuşmaya devam etmesini bekledim.

Bir süre sonra:

- Geçen hafta bu ahlaksız adam bana tecavüz etti, dedi.

- Ceyda Hanım, geçmiş olsun.

- Ama bana tecavüz etti!..

Yüzüne baktım; yüz hatlarında, gözlerinde üzüntünün, maruz kaldığı olayın etkisiyle oluşabilecek utanç duygusunun, durumun yaratabileceği sıkıntının ufacık bir izine rastlayamadım; tabii ben psikolog, psikiyatr; ne bileyim, işte öyle bir şey de değilim!

- Neden anlamak istemiyorsunuz; bana tecavüz etti diyorum!

- Ceyda Hanım, ne söylediğinizi anlıyorum.

- Eee, öyleyse neden öyle bakıp duruyorsunuz? Erkan Bey yapmayın Allah aşkına!

“Allah aşkına” derken bile “feryat eden acılı bir kadın” hali yoktu; yoktu ama itiraf etmeliyim ben de ruh bilimci değilim.

- Ceyda Hanım ben sizi hayatımda ilk kez görüyorum, size birisi tecavüz etmiş olabilir; ama ben ne yapabilirim?

- Canım ben “Tazminat Davası” açarız diye düşünmüştüm. Daha önce de bir başka adam için tazminat davası açmış ve kazanmıştık ya!..

Kahkahalarla gülmemek için kendimi zor tuttum: Birincisi, ortada bir yanlışlık olmalıydı; ikincisi, bu kadın tecavüz oyununu meslek edinmiş olabilirdi.

- Ceyda Hanım, ne davası, ne tazminatı; siz neyin peşindesiniz?

- Ay, arkadaş dedik adamın evine gittik; o da fırsat budur deyip bana tecavüz etti: Şimdi tazminat davası açmayalım mı?

- Açın Ceyda Hanım açın!..

- Ay, çatlayacağım şimdi! Siz avukat değil misiniz?

- Hayır!

- Aaa!

* * *

İş Hanlarında, ofislerin büyük bir çoğunluğunda; iş yerinin, iş yapan kişinin adı yazılı olan tabela kapının uygun bir yerine konur; benim tabelam oda kapısının tam orta yerine yapıştırılmıştır; kapıyı çalan ya da açmak için elini kapı koluna götüren kişinin bu tabelayı görmemesi olanaksızdır. Görmeyen kişi eğer kör değilse aklı mutlak başka yerdedir.

Ceyda Hanım kör değildi; demek ki aklı öylesine tazminat konusuna yoğunlaşmış olmalıydı ki, adımın ve işimin yazılı olduğu tabelayı görememişti. Oturduğum yerden kalktım, kapıya gittim, iyice açtım: “Ceyda Hanım bakar mısınız,” dedim. Başını çevirdi, “Evet!” dedi. “Okuyun tabelayı, bakın ne yazıyor” diye sordum... Ben yüksek sesle okudum: “Erkan Yukarıoğlu Özel Çalışma Ofisi.”

- Evet, avukat yazmıyor; peki, Özel Çalışma Ofisi ne demek?

Her halde Ceyda Hanım bir de vergi memurluğuna soyunacaktı…

Bu yazıhanede insanlara herhangi bir hizmet sunulmuyorum, her hangi bir ürün satışı yapmıyor demek. Avukat, muhasebeci, sigortacı, vesaire değilim, demek.

- Peki, siz ne iş yapıyorsunuz?

- Yazı yazıyorum.

- Ne yazıyorsunuz? Makale falan?

- Makale falan değil; şiir, öykü, roman falan!

- Aaa, ne güzel.

Bu konuşma sırasında ben kapıyı kapattım, geldim, koltuğuma oturdum.

Ceyda Hanım’ın aklı herhalde tecavüz olayında değil tazminattaydı. Tecavüzcü arkadaşından söz etti. Daha doğrusu zenginliğini anlattı. Ben işin zenginlik faslını atlayıp tecavüz olayı üstünde durdum: “Çok ayıp, hem evine götürüyor, hem de tecavüz ediyor, olacak iş değil, hiç olmazsa efendice yaklaşsaydı, öyle ya, sen de eşek değilsin,” demişim. Demişim diyorum, böyle dediğimden kuşku duymuyorum, öyle söyledim; ama hesaplı kitaplı olarak söylemedim, “tecavüze” inanmadığım açıktı; çünkü öyle görünüyordu ki; tazminat talebi, üzüntüsünden v uğradığı tahribattan çok daha güçlüydü. Daha önce de bir başka adamdan, tecavüz iddiasıyla, tazminat aldığını anlatıyordu; anlatırken öylesine rahattı ki, tecavüz gören kadının böyle bir rahatlık içinde olabileceğini düşünemiyordum.

Daha sonra “Ben gideyim” dedi, sesimi çıkarmadım, benden ses çıkmayınca her halde gitmesi gerektiğini düşündü, kalktı kapıya yöneldi; şimdi onu arkasından izliyordum: sırt dekoltesi de önüyle yarışıyordu; çok düzgün, pürüzsüz bir sırtı vardı; giysisinin sırt açıklığı önü gibi o denli aşağılardaydı ki, yandan kalçalarını izlemek her halde olanaklıydı. Beli incecik olduğundan omuzlarından kalçalarına inen ipek giysi, sağından ve solundan, kalça görünümü sunmakta sakınca görmüyordu. Saf kan genç İngiliz kısrağına benzetmiştim ya… Evet evet, aynen öyle, uzun boyda uzun bacakların bitimi güçlü ve diri kısrağın sağrısını hatırlatıyordu; daha doğrusu kadının kalçaları saf kan İngiliz atının sağrısı gibi diri ve kıvraktı. Kapının tokmağını kavramadan önce geri döndü, elini uzattı, “Kusura bakmayın,” dedi ve devam etti: “Beni dinlediniz, vaktinizi aldım.” Şunu söyledim: “Şu an üçüncü kattasınız, burada bütün katlarda çalışanların yüzde doksan beşi avukattır; erkek avukatlar, bayan avukatlar; arzu ederseniz tabelaları okur bir seçim yaparsınız.”

Ceyda çıktı, kapıyı kapatıp masama geçtim. Bir süre düşündüm, ne yapayım? Çalışma süreci soğumuştu, üstelik akşama da az kalmıştı; içimdeki BEN bana, “Haydi Nevizade’ye” dedi. Ben hazırdım, tamam dedim; evvelki yıl Nevizade’de doğumu gerçekleşen şiirim aklıma geldi.

Dolabımda o yılın şiirler dosyasını aradım buldum ve okudum:

Şiiri okumadan önce aklımdan geçenler şöyleydi: Tanrı’nın en büyük başarısı insan. Işıl ışıl her yan ve insanlar; işte yaşam bu: Ceyda’lar ve tecavüzcüleri kendi dünyalarında kalsın.

Nevizade

Nevizade’ye gittim dün gece

Işıl ışıl her yan ve insanlar

Pırıl pırıl gülen gözler…

Garson dikildi başıma

Ne verelim beyim, dedi.

Bir büyük şişe rakı ver, dedim;

Başka ne emredersiniz, dedi.

Gözlerim karşı masadaki afette

Aklım fikrim gökyüzünde

Yüreğim mavi denizlerde…

Gökyüzünden bir yıldız,